Frau Elly Mell führte die Gaststätte bis zum 31.12.1989.
"Ik heff an de Bahnhoffskneip eine drullige Erinnerung ut de Kindheit (Johanna Kasch):
Wie wahnten damals up’n Dörp. Dor wier’t Mood, dat de Buern reihüm de Melk no Kalen in de Molkerie bröchten. Wenn mien Unkel anne Reich keem, wüsst man, dat de Melkkannen ierst abends tröch wiern. He keek ümmer bannich giern und väl tau deip in’t Glas. Ik denk, dat hüng dormit tausamen, dat de Kriech em öbel mitspält harr. De Pierd stünn denn mitsammst Wach vör de Dör und luerten geduldich. Wenn mien Unkel stramm wier und sich achtern rupschmeet, zuckelten se los. Dat ganze Dörp ammüsierte sich, wenn dat Gespann intrudelte. Tau seihn wier von den Kutscher nicks, man bloß tau hührn. De leech lang und schnorchte. För de Familie und de, de up de Kannen luerten, wier’t woll ihrer ’n Alpdroom.
Einmal dröch sich dat tau, dat mien Brauder, de so vier, fief Johr old wier, na ’n Friseur müsst. Mien Unkel böt an, em mittaunemm’n und versprök ok schnurstraks na Hus tau komm’n und nich bi’n Krauch intaukiern. Uns Mudder wull sich dor nich recht up inlaten, geef oewer nah.
As de Bahnhoffskneip näger keem, wier de gaude Vörsatz vergedden und de Döst tau grot. De Lütt, den dat tau lang duerte, maschierte up Schausters Rappen na Hus. Uns Mudder wunnerte sich: „Nich dat ji tatsächlich all hier sünd! Und – wo is dien Unkel?“
Tau Antwurt krech’s: „Ik bün allein, Muddi. Unkel Werner sitt up’n Bahnhoff und makt sich duun.“